ดอกเข็มขาว

ศิลปะ

พี่ไม่ต้องไปเรียน drawing หรอก เดี๋ยวมันจะแข็ง
วาดไปตามที่ตาเห็น ใจรู้สึก
เหรอ...ฉันรับคำกลาย ๆ ไม่ค่อยแน่ใจนัก
แล้วเขาก็เอ่ยชื่อ Artist ก้องโลกหลายคน
ที่ไม่ผ่านกระบวนการ ทฤษฏีศิลป์
นั่นซินะ ศิลปะไม่มีถูกผิด
มีแต่ความพอใจ ของผู้ถ่ายทอด
ศิลปะไม่มีขอบเขต ศิลปะเป็นอนันต์

ก็ได้ฉันตกลงกับใจ ที่จะให้ตัวเองสอนตัวเอง
ใครอาจจะเรียกมันว่าพรสวรรค์
แต่ฉันคิดว่า มันคือการประมวลผล
จากส่วนผสมที่ปรุงใส่ชีวิตทั้งหมดที่ผ่านมา

อาจเป็นธรรมชาติ
เป็นสัญชาตญาณที่เป็นครู

ใครจะเชื่อ เมื่อต้นปี คิดว่าตัวเองถึงทางตัน
รู้สึกผิดหวัง อกหักกับเป้าหมาย
ถึงขั้นตอนตัดใจ ทำใจ เริ่มหาเป้าใหม่
แล้วจู่ ๆ ก็มีแสงสว่างเรืองรอง มีดอกไม้บาน
อย่างกับการวัดใจ เลือกเปิดประตู
นี่คือประตูที่มีของรางวัลรออยู่

ตอนนี้รู้สึกชีวิตลงตัวชะมัด
ตื่นเช้ามืดมาปักผ้า
สายมาไปทำงาน
กลับบ้าน ถ้าไม่ดึกนัก
ก็นั่งวาดรูป เป็นการพักผ่อน (แทนการดูละคร)
อ่านหนังสือซัก 2 หน้า ก่อนหลับ

และที่ดีไปกว่านั้น
พอความคิดตกตะกอนได้ที่
งานประจำที่เคยรู้สึกไม่ดี เหนื่อยหน่าย
มันหายไป...ฉันรักงานประจำของฉัน แม้ว่าปีนี้งานจะมากล้น
กลับทำงานด้วยใจเป็นสุข
เมื่อเราไม่มีความกลัวเป็นที่ตั้ง ทุกอย่างก็เบาบาง

การตามความฝันวันวานกลับมาได้
คล้ายกินวิตามมินอ่อนเยาว์เข้าไป
ลงมือวาดรูปทีไร รู้สึกราวกับเพิ่ง Teenage

งามศิลป์ ชีวิตงาม

ไม่มีอะไรหนักไปกว่า การแบกความคิดที่ยังไม่เกิดขึ้น
"วินทร์ เลียววาริณ"

ความรู้สึกมันสลับไปมา ตลอดสัปดาห์ที่รอให้ถึงวันสัมภาษณ์
ระหว่าง..ตื่นเต้นมากพอ ๆ กับการมีเดทแรก
กับ..ตื่นเต้นนิดหน่อย มันก็เหมือนตอนประชุมกับลูกค้าแหละ
เดี๋๋ยวมันก็ลื่นไหลไปเอง
คิดว่าจะมีเวลาเตรียมตัวล่วงหน้าตั้ง 1 สัปดาห์
เอาเข้าจริง สมองก็รุงรังด้วยสารพัดเรื่อง
มาซ้อม ๆ เอาก็ตอนยืนล้างจานก่อนไปให้สัมภาษณ์
แมวสงสัยนิดหน่อยว่า ฉันพล่ามอะไร
ดูท่ามันอยากตอบคำถามฉันด้วยซ้ำ
เหมือนทุกครั้งเวลาพูดกับมัน
แค่ครั้งนี้เราไม่ได้สบตากัน
มันก็เลยลังเลที่จะตอบ

บ้าไปแล้ว ที่คิดว่าตัวเองจะต้องพูดอะไรออกทีวี
ฉันอยู่ในร่างผู้หญิงที่พูดน้อย พูดไม่เก่ง พูดไม่เป็นมาทั้งชีวิต
อิจฉาคนพูดเก่งนะ พวกนั้น กินอะไรเป็นอาหารหนอ

แล้วมันก็ผ่านไป แบบลื่นไหลไปเองนั่นแหละ
ฉันไม่ได้พูดอะไรคมคาย อย่างที่หวัง
ไม่สนด้วยซ้ำ ว่าเขาจะตัดต่อออกมาแบบไหน
หน้าตา น้ำเสียงจะเป็นยังไง
แค่มันผ่านไป จบไป 1 ภาระกิจ มันดีมากพอแล้ว
ฉันจะได้หย่อนใจเสียที

 

ฉันชอบแผ่นหลังของฉัน ตอนกำลังถูกสัมภาษณ์
นี่ฉันกำลังมองตัวเอง จากสายตาของคนในอดีต
อิจฉาผู้หญิงคนนี้หน่อย ๆ ชื่นชมเธอนิด ๆ
และอาจเผลออุทานเบา ๆ ว่า เธอเก๋นะ

ใครจะนึกว่า วันหนึ่ง เธอกำลังจะถูกเรียกว่า "ครู"
ใครจะนึกว่า วันหนึ่งจะมีคนมาสัมภาษณ์ในสิ่งที่เธอทำเล่น ๆ

จะอิจฉาเธอไปใย
แค่ลงมือทำมันจริง ๆ
ทุกคนที่ลงมือทำมันจริง ๆ จัง ๆ ก็ย่อมได้มาทั้งนั้น
ต่อให้สิ่งนั้น เป็นสิ่งเล่น ๆ ก็ตามทีเถอะ

ฉันทำงานประจำ
แล้วก็เอาเวลาว่างมาปักผ้าตลอดทั้งปี
นี่คงเป็นโบนัสกระมัง

ตอนที่ชูภาพ Frida ผลงานชิ้นมาสเตอร์พีซของฉัน
แล้วถามพิธีกรว่า รู้มั๊ยว่าคนนี้เป็นใคร
น้องเขาตอบอย่างมั่นอกมั่นใจว่า ก็พี่ไง
แวบแรกดีใจ อีกแล้วหรือ ที่มีคนคิดว่า ฉันหน้าเหมือน Frida
แวบต่อมา ฉันมั่นใจได้ไงว่า ฉันปักเก่งจนใคร ๆ ก็ดูออกว่าเป็น Frida
ฉันคาดหวังได้ไงว่าทุกคนจะรู้จักนาง

น้องเขาขอให้ฉันเล่าเรื่อง Frida นิดหน่อย ในฐานะที่เป็นแรงบันดาลใจ
เขาไม่รู้จัก Frida จริง ๆ นั่นแหล่ะ

เขาว่า ไม่ค่อยเห็นใครปักภาพ portrait

 

ดีที่ทุกอย่าง เรียบ ๆ ง่าย ๆ
ไม่มี set ไฟ ไม่มีช่างแต่งหน้า
มีแค่ตากล้อง กับคนตั้งคำถาม
ทำให้ฉันยังรู้สึกเป็นตัวเอง
คำถามหลัก ๆ
ทำไมถึงมาสนใจปักผ้า
ปักผ้าให้อะไร
คาดหวังอะไรในอนาคต

ถ้าฉันเป็นเพียงผู้หญิงปักผ้า
คงไม่น่าสนใจเท่า
ฉันเป็นผู้หญิงทำงานโฆษณา ที่หันมาปักผ้า
ใช่แล้ว มันขัดแย้ง
เหมือนการยืนอยู่ระหว่าง
ความเป็นดิจิตอล อัตโนมัติ กับความเป็นแมนนวล
อยู่กับการคิดล่วงหน้า อยู่กับปัจจุบัน
อยู่ระหว่างความเชื่องช้า กับความเร็ว
อยู่ระหว่างมายา กับความจริง
ในที่สุดฉันก็คิดคีย์เวิร์ดได้
ฉันปักผ้า เพื่อล้างพิษในตัว

แผนการณ์ในอนาคต

ฉันบอกน้องเขาไปแล้ว

ฉันจะปักภาพ portrait ผู้หญิง 10 คน

แล้วจะแสดงงาน

กับทำหนังสือเล่าเรื่องด้วยภาพปัก

ขอบคุณที่เขาแนะนำเพิ่มเติม

ให้ใส่ไปด้วยว่าในแต่ละภาพ ใช้ stitch อะไรบ้าง

เป็นกึ่ง ๆ how to ผสม เรื่องเล่า

ขอบคุณที่เขาเห็นคุณค่าของงานปัก

ขอบคุณน้องน็อธ ที่สนใจมาสัมภาษณ์

ขอบคุณจอยรักคลับที่เอื้อเฟื้อสถานที่

ขอบคุณน้องโอ๋ ที่คอยผลักดัน

ขอบคุณรายการ งามศิลป์ ชีวิตงาม ทางช่อง 9

ขอบคุณครูตุ๊ก ที่ถ่ายทอดวิชาปักผ้า

 

ขอบคุณจังหวะชีวิตดี ๆ :))

อ้อ ขอบคุณรูปถ่ายโดยน้องโอ๋

 

she

 

เราทำสิ่งที่ชอบซ้ำ ๆ
ที่บางทีก็ยังไม่รู้ว่า ทำไปทำไม
มีประโยชน์กับชีวิตมั๊ย
วันหนึ่งข้างหน้าอาจมีคำตอบ
ชิ้นส่วนทั้งหมด จะมาต่อกันให้เห็นเป็นภาพใหญ่
ว่าทั้งหมดที่ทำไป...เพื่อเดินทางมาเป็นสิ่งนั้นนั่นเอง

Busy girl

Valentine's Day 2013

woman with big accessories

แบกเครื่องประดับอันสวยงามไว้บนศีรษะ...หนัก แต่ก็จำต้องแบก

บานไม่รู้โรย

ชอบดอกบานไม่รู้โรย มาตั้งแต่ยกพานไหว้ครูครั้งแรกตอน ป. 1

ไม่คิดเลยว่า รักนั้นไม่เคยโรย จนถึงวันนี้ วัยนี้ และอาจจะตลอดไป

Chainese new year 13

เมื่อฉันเริ่มขีดเส้นเป็นดอกไม้ / I start paint