D o k n o m m e a w

Leaf Butterfly

รู้ว่าอีกไม่นานก็ต้องเปลี่ยนไป
อีกไม่นานก็ย่อยสลาย
แต่ใยต้องแคร์ นิรันดร์
เพียงช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นที่มีความหมาย
แค่ระยะ ระหว่างเวลาหนึ่งก็ดีถมไป
หาใช่ทั้งหมดของกระบวนการ

วัสดุ : ใบชงโค,ผ้าใยกัญชา,สีเหลืองดอกคำฝอย , stitch

แรงบันดาลใจ : ผีเสื้อพันธ์ The Orange Oakleaf
ชอบพรางตัวเป็นใบไม้ /วันที่เดินออกไปซื้อส้มตำ
เจอใบกาหลงร่วงอยู่ ดูคล้ายปีกแมลง
เลยจับใบ มาพรางตัวเป็นผีเสื้อดูบ้าง เป็นไรมี

Peacock embroidering

finish class : 1

และแล้วมันก็ผ่านไป
ฉันเฝ้ารอที่จะให้ถึงวันที่ 9 มิถุนา 56 ไว ๆ
เพื่อที่จะได้ปลดล็อคตัวเองออกจากความกังวลก้อนนั้นเสียที
เพราะเป็นวันที่ workshop สอนปักผ้าของฉันเสร็จสิ้นลงแล้ว

ยังจำความรู้สึกครั้งแรกที่ได้เห็น
เหล่าลาย stitch บนสมุดปักผ้าของครูตุ๊ก
ก็ให้รู้สึกเวียนหัวว่าตัวเองจะทำลายพวกนี้ได้หรือ
สิ่งที่คาดหวังเพียงอย่างเดียวที่ไปเรียนปักผ้าคือ
ทำอย่างไรถึงจะปักทึบออกมาให้ได้
ไหมเรียงตัวกันสวยงาม เรียบ เป็นระเบียบ
ไม่คาดหวังเลยว่า ความอยากเพียงแค่นั้น
ในอีก 1 ปีต่อมา มันจะลากจูง นำทางฉันไปไกล
ไกลเกินกว่าใจจะฝันถึง
ก็แค่ปักผ้าธรรมดา ๆ มันพาฉันไปออกทีวี
ได้ลงหนังสือ จะได้ทำ pocketbook
และเป็นครูสอนปักผ้าในที่สุด

มันทำให้แผนการชีวิตเปลี่ยนทิศทาง
เหมือนกับโชคชะตารีบมาบอกว่า
ทำแบบนี้ซิ ดีกว่านะ เหมาะกับฉันมากกว่า

ครูตุ๊กผู้เปิดโลกของการปักผ้า สอนให้รู้ว่า
มันมีอะไรอีกมากมาย มันพัฒนาได้ไม่รู้จบ
มันเป็นศิลปะชั้นสูง ตลอดการเตรียมตัวสอน
ฉันระลึก นึกขอบคุณครูตุ๊กตลอดเวลา
ยังหวังให้เธอดลบันดาลให้มันผ่านไปด้วยดี
ฉันกำลังส่งต่อไม้ถัดไปจากเธอ
เก็บความฝันเธอมาทำต่อ

หน้าที่อันสมบูรณ์ที่ผู้หญิงทุกคนเกิดมาแล้วต้องทำ
ก็น่าจะเป็นการได้เป็น แม่
ฉันไม่ได้เลือกที่จะทำหน้าที่นั้น
ความรู้สึกหนึ่งที่ได้ปักผ้า
ฉันว่าฉันมีส่วนได้ทำหน้าที่ของผู้หญิงให้โลกนะ
ได้ทำแล้วยังได้ถ่ายทอดให้ผู้หญิงคนอื่น
ได้ทำหน้าที่นั้นอีก

มีหลาย ๆ คนได้ไปเรียนปักผ้า จบแล้วก็แล้วกัน
ฉะนั้นฉันต้องขอบคุณแรงปรารถนาในตัวเอง
ที่ไม่ยอมหยุด ไม่ทิ้ง ยังอยากเห็น
การปักผ้า ที่ไม่เป็นแค่การปักผ้าธรรมดา

จะบอกความลับให้ ฉันกลัวการไปสอนปักผ้ามาก
แต่ฉันก็ผลักตัวเองออกไปทำสิ่งที่กลัว
ก็แค่ครั้งแรกแค่นั้นล่ะ เหมือนครั้งแรกของทุกอย่าง
ตอนนี้ฉันชอบมัน ฝันเห็นแต่คอร์สต่อไป
ฉันสอนคนอื่น คนอื่ีนก็สอนฉันไปด้วย
บอกได้เลยว่า นักเรียนของฉันเก่งกว่าฉันทุกคน
โชคชะตาก็ยังปราณีไม่เลิก
ส่งแต่คนพิเศษ ๆ ประหนึงการคัดเลือกมาแล้ว
ให้มาเป็นนักเรียนของฉัน :))

Kan Garbologist

นี่คือข้อมือถัก ของขวัญจากริมทะเลภูเก็ต
มีชิ้นส่วนของขยะ เศษแก้ว
ซากวัตถุเหลือใช้จากมนุษย์ ประกอบอยู่ด้วย

ก่อนหน้านี้ 1 สัปดาห์ กัญ นักขยะวิทยา
ผู้ละจากอาชีพสถาปนิก ละจากเมืองหลวง
ไปหาวิถีอินดี้ ที่น่าจะตอบสนองความฝันได้มากกว่า
ส่งข้อความมาถามขนาดข้อมือ
เราก็รู้ว่า เธอจะทำของขวัญให้

ก่อนหน้านั้น 3 เดือน เธอมาเจอเราในหน้าเพจ
ตามใครมาซักคน ชอบงาน มาสั่งกระเป๋าปัก
ตอนกำลังนั่งปักกระเป๋า
ดูรายการ เป็นอยู่คือ เห็นสิ่งที่ผู้หญิงคนหนึ่งทำ
ไม่รู้จักหรอก รู้แต่ว่า สิ่งที่เธอทำอยู่นั้น ดี
แล้วก็ให้รู้สึกคุ้น หน้าตา เรื่องราว ชื่อ น้ำเสียง

ก่อนหน้านั้น 1 ปี
ที่จริงเราเจอกันแล้วคร่าว ๆ
ในชั้นเรียนพับกระดาษ
ไม่คาดหวังมาก่อน
ว่าจะต้องกลับมารู้จักกันใหม่
ด้วยวิธีการที่ซับซ้อนแบบนี้

เธอเก็บขยะริมหาดทุกวัน แล้วเอามา recycle
ต่อยอดเพื่อเลี้ยงตัวเอง
เพื่อมีแรงทำงานเพื่อส่วนรวมต่อไป
ตอนนั้นตัดสินใจว่ากระเป๋าใบที่กำลังปักอยู่นี้
จะทำเป็นของขวัญให้เธอฟรี ๆ
โดยไม่ต้องรู้จักกันลึกซึ้ง...เราก็ให้กันได้
ในเมื่อเธอก็ให้ธรรมชาติ ให้คนอื่นอยู่ทุกขณะ

ตอนนี้กัญกลายมาเป็นนักเรียนปักผ้าของเรา
เราชื่นชมในสิ่งที่เธอทำ
เธอชื่นชมผลงานของเรา
บางครั้งบุพเพสันนิวาสมันก็ไม่จำเป็นต้อง
ทำงานในรูปแบบของคู่รักหรอกนะ
สำหรับคนที่ควรจะมารู้จักคุ้นเคยกัน
และอาจจะได้ทำอะไรร่วมกันในวันข้างหน้า
บุพเพสันนิวาสก็ไม่รอช้า ที่จะชักพามาพบเจอ