illustration : Volume Magazine May 2015

Today if you don't have to go out, to sleep, in your dreams get to take a walk

ใน Instagram เขียน description ของตัวเองเอาไว้ว่า
เป็น illustrator , Embroidery Teacher
ที่จริงงาน illustrator ก็แค่หางอึ่งมาก ๆ แต่ก็ยังขี้อวด
มันเป็นสิ่งที่เราอยากจะทำ ขั้นตอนแรกคือ หลอกตัวเองไปก่อนว่าทำได้
แรก ๆ ก็ทำเล่นไป แล้วเดี๋ยวมันก็ได้ทำจริงเอง

แน่นอนที่งานจริง มีโจทย์ ย่อมยากกว่าทำเล่นที่อยากจะวาดอะไรก็วาด
ชิ้นนี้เป็น visual ที่ไม่ถนัด...แต่ไม่ถนัดอย่างไร ก็ต้องทำให้ได้
ก็อยากจะมีอาชีพนี้นิ

และการที่เคี่ยวตัวเองให้งานทุกชิ้น ไม่ว่า จะวาด จะถ่าย จะปัก จะเขียน
ตัวเองต้องรู้สึกงามก่อน...พออยู่กับ “ต้องสวย ต้องงาม” ไปทุกวัน
บอกเลยว่าตาลาย ทำอะไรออกมาก็คิดว่า ทำไมมันไม่สวยซะที
ตอนนี้ ไม่ว่าวาด หรือ ปัก หรือเขียน ต้องทิ้งไปก่อน ไปกลายเป็นคนอื่น
แล้วค่อยกลับมาดูงานอีกที...ชิ้นนี้เห็นควรปล่อยแล้ว ...คิดว่าตอบโจทย์แล้ว

: My illustration/Volume Magazine/April 2015 / Bangkok Express
# SanFrancisco

interview with Volume Magazine

20 Fbe 15

นี่เป็นการสัมภาษณ์แบบยาว ๆ ที่ถูกถามไล่มาตั้งแต่ชีวิตวัยเด็ก
การกลับไปทวบทวนชีวิตวัยเด็กในวันนี้ คล้ายการไปพบจิตแพทย์
ที่เราระบายออก กางชีวิตตัวเองออกมาให้ตัวเองดูอีกที
บางจังหวะก็อยากร้องไห้
บางจังหวะก็ขำในชีวิตระหกระเหินของเธอ
นัฎถามเราหลายครั้งว่าทำไมเราถึงมีความเป็นศิลปินในตัว
เป็นคำถามที่ตอบไม่ได้ ไม่รู้ทำไม ทำไมพี่น้องคนอื่นถึงไม่เป็น
หากเป็นเพราะการเติบโตขึ้นมาในบรรยากาศบ้านสวน ริมน้ำ
บรรยากาศที่เอื้ออำนวยแก่การเป็นคนอ่อนไหวเกินขนาด
หรือเป็นเพราะโตมาข้างชั้นหนังสือ , magazine ลลนา
หรือโตมากับแมว กับการถูกหมากัดครั้งใหญ่
หรือการพลัดพรากต่าง ๆ พ่อที่จากไปตั้งแต่เด็ก
แม่ที่ห่างเหินกันไป หรือโตมาในครอบครัวใหญ่ โตมาด้วยมือย่า
สุดท้ายเราตอบไปว่า มันมากับตัว และอิทธิพลจากดวงดาว
จากเวลาตกฟาก เราตอบไปเพ้อ ๆ แบบนั้น

มาถึงคำถามหนึ่ง นัฎบอกว่า คนแบบนี้มักจะมีเพื่อนไม่เยอะ
เป็นคำถามที่ทำให้ฉุกคิด
เพราะไม่เคยคิดว่าตัวเองมีเพื่อนเยอะ หรือเพื่อนน้อย
และถ้าไม่หลอกตัวเอง ก็ต้องบอกว่า
มีเพื่อนน้อย แต่ก็น้อยในความพอใจของตัวเอง
มีเพื่อนสนิท เพื่อนเก่า เพื่อนที่ทำงาน เพื่อนที่เป็นลูกศิษย์
เพื่อน ในสถานะต่าง ๆ เราก็มักต้องหามุมมาคุยเพื่อที่จะคุยกันให้รู้เรื่อง

แต่ถ้าถามว่า เพื่อนจริง ๆ ที่คุยภาษาเดียวกัน คุยแบบที่เป็นตัวเองจริง ๆ
กล้าที่เอาความรู้สึกจริง ๆ ออกมาเพ้อ
และพอเธอพูดมาแล้วฉันกรี๊ดในสิ่งที่เธอพูด
ก็แทบจะไม่มีนะ ซึ่งก็มีคนที่เราเพิ่งเจอว่า เขาพูดอะไรมาแล้วเรากรี๊ดเสมอ
ก็คือคุณสกุล อินทกุล แม้ว่าเราจะยังไม่ค่อยกล้าเพ้อในส่วนของเราให้เขาฟัง
(เพราะนางชอบจิกกัด) ก็ได้แต่ขอบคุณที่เขานับเราเป็นเพื่อน

วันนี้เป็นการคุยกันเฉย ๆ ยังไม่ได้ถ่ายรูป
เพราะได้ข่าวว่าน้องชายของข้าพเจ้าจะจัดเต็มระบบ
คือจะมีสไตลิสท์ ช่างแต่งหน้าทำผม เป็นการเป็นงาน
ก็คงจะต้องขออนุญาตครูใหญ่
เข้าไปถ่ายที่พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมดอกไม้อีกที

อันที่จริงแล้ว ข้าพเจ้ามุ่งมั่นที่สร้างผลงาน
ไม่ได้หวังจะสร้างชื่อเสียงความโด่งดังแต่อย่างใด
ทุกอย่างมันตามมาเอง และการมีชื่อเสียง ตอนนี้มันก็นับเป็นประโยชน์
ที่จะเอื้อในสิ่งต่อ ๆ ไปที่จะทำในอนาคต

ข้าพเจ้าเคยกลัวว่า จะโดนอ้วกใส่ เพราะเป็นพวกโลกสวย
เพราะมีคนเคยมาอ้วกใส่แล้ว แต่ตอนนี้ไม่ได้แคร์แล้ว
เพราะคนที่อยากจะอ้วกใส่ เขาคงไม่มาตามดูให้เลี่ยนคอตัวเองละมั้ง
สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไป ก็คงเป็นการโดนหมั่นไส้
โดนเบื่อ ตามประสา คนที่โดดเด้งขึ้นมา
เพราะยังมีคิวรายการทีวี มีหนังสืออีกสองสามเล่ม
ขออภัยหากไประคายเคืองต่อมผู้ใด

ขอบคุณน้องนัฏ Volume Magazine
น้องนัฎถูกจริตข้าพเจ้าดีนะ ดูเป็นคนคล้าย ๆ กัน
เหมือนกลับไปเห็นตัวเองตอนเริ่มต้นชีวิตวัยทำงานใหม่ ๆ

illustration Volume Magazine/ ต่อ เอกชยา สุขศิริ

ตลกดีเหมือนกัน วาดภาพประกอบไปให้หลายเล่ม
น้องชายคนนี้ไม่เคยหืออืออะไรเลย ไม่เคยชม ไม่เคยติ
ตอบมาแค่ ขอบคุณครับ เราก็ไม่รู้ว่าเราทำงานเป็นยังไง
ถูกใจไหม ใช่ไหม งานปักเราเขาก็ไม่เคยพูดถึง
(บางทีเราก็เข้าใจไปว่า บางคนก็ยี้งานปักเพราะคิดว่ามันเชย)
เจอหน้ากันตอนสงกรานต์ ปีใหม่ ก็คุยกันผ่าน ๆ
เป็น บ.ก. Volume มา 10 ปี ก็เพิ่งชวนไปทำภาพประกอบ
ก็แหงล่ะ ก็คุณพี่สาวเพิ่งแสดงศักยภาพให้เห็นนี่คะ
และเมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้ว ก็บอกว่า อยากจะสัมภาษณ์ยาว ๆ
ถามว่า ต่อจะสัมภาษณ์พี่เองหรือเปล่า เขาบอกว่าคงให้น้อง
เพราะถ้าทำเองกลัวว่าไม่รู้จะถามอะไร...ประสาคนคนคุ้นเคย

ซึ่งว่าแต่เขา เราก็ไม่เคยชมเขาเลยว่า เก่ง
ต่อเก่งตั้งแต่เด็ก ผ่านงานนิตยสารมาหลายเล่ม
และยังมีธุรกิจส่วนตัวอีกหลายอย่าง
เป็น บ.ก. Volume มา 10 กว่าปี ก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยืนหยัดอยู่ได้
ท่ามกลาง Magazine หัวไทย หัวนอก ที่ผุดใหม่ทกวัน
ขอบคุณน้องชาย ต่อ เอกชยา สุขศิริ ลูกพี่ลูกน้องที่โตมาด้วยกัน

คนเรามักเป็นแบบนั้น ไม่ค่อยชื่นชมคนใกล้ตัว เพราะใกล้กันเกินไป
(แต่ก็ดีแล้วนะ นาน ๆ ชมกันทีไม่พร่ำเพรือ)
……….

“ปกติไม่เคยเปิดดูรายการเช้าของช่อง 9
แต่วันนี้จู่ๆ ก็นึกอยากเปลี่ยนช่องไปเรื่อยเปื่อย
และจำต้องหยุดอยู่ที่รายการนี้ เพราะเห็นพี่อ๋ายให้สัมภาษณ์ในรายการ
จึงเอามาแปะและอยากให้ดูกันครับ

พี่สาวคนเก่ง เก่งจริงจังเลยเนี่ย ปลื้มปริ่มเพราะตัวเองก็ชอบศิลปะ
แต่แค่เดินเฉียด ไม่เคยลงมือทำ
ไม่เคยประสบความสำเร็จในการวาดภาพเหมือนสมัยยังเด็กน้อย

คิดว่าครอบครัวเราเข้าใกล้ศิลปะเพราะยาย ยายเลี้ยงมายังไงไม่รู้
หลานรุ่นราวคราวเดียวกันในเจนนี้จับพลัดจับผลู
ทำงานเกี่ยวเนื่องกับศิลปะด้วยกันเกือบหมด

ภูมิใจที่พี่อ๋าย "รัก" และ "ลงมือทำ"
ทุกชิ้นผ้าที่ปักคืองานศิลปะที่งดงาม เห็นแล้วหลง

ป.ล. ติดตามผลงานของพี่อ๋ายได้ประจำใน Volume นะครับ
เธอให้เกียรติวาดภาพประกอบประจำในคอลัมน์ Bangkok Express
จบซีรีส์เก่ากำลังจะเริ่มซีรีส์ใหม่ ขอบอกว่าสนุกมาก”

#myIllustration #VolumeMagazine

illustration : Volume April 2015 /Bankok Express

my illustration in Volume Magazine /March 2015
ว่าด้วยเรื่อง San Francisco

เล่มนี้ข้าเจ้าเปลี่ยนคู่เขียนคนใหม่ สำนวนคุณเขาฉวัดเฉวียน
ชะนีอย่างข้าเจ้า ก็ต้องปรับเปลี่ยน style ให้เปรี้ยวขึ้นนิดนุง

เมื่อแมนนวลด้วยการปักผ้ามาทั้งวัน
แล้วมาต่อด้วยงานวาดดิจิตอลเนี่ย ฟินมากขอบอก
รับได้อีก....โปรดส่งมาให้ฉันอีก

illustrate VolumeMag Feb.15

การจากลา ไม่ว่าผูกพันมาก ผูกพันน้อย
วาระเล็ก วาระใหญ่ ยังไงก็ชวนเศร้าใจอยู่ดี
นี่เป็นภาพประกอบฉบับสุดท้าย ที่ข้าพเจ้าจะเขียนให้คุณหมอ
คุณหมอลาไปทำอย่างอื่น ข้าพเจ้าไปเขียนให้คนอื่น
คุณหมอสั่งลา ด้วยเนื้อหาหม่น ๆ
จนวันนี้ข้าพเจ้าไม่นึกอยากยิ้ม หรือหัวเราะอีก
อยากไว้อาลัย ให้กับอะไรก็ไม่รู้ซิ อาจเป็นวิถีที่ได้พบแล้วจาก
แต่อย่างไรก็ยังนึกถึงประโยคที่ว่า

“พบกับพลัดพราก เป็นของคู่กัน ถึงกระนั้น
การได้พบกับคนบางคน ก็สวยงามเหนือความเศร้า
จากการพลัดพรากใด ๆ”

/บุกคนสำคัญ 2553

: my illustration Volume Magazine

illustration In Volume Mag./Nov. 14

"เธอรู้ไหมว่าผู้หญิงหลายคนนั้นตัดสินใจแต่งงานเพราะสาเหตุอะไร

ผู้หญิงเหล่านั้นแต่งงานเพราะไม่อยากกินข้าวคนเดียว"

…

“เธอต้องเข้าใจก่อนว่า  Alone นั้นไม่ได้เท่ากับ Lonely 

Alone เป็นเพียงสภาวะทางกายภาพ

เธอแค่อยู่คนเดียว แต่ในใจเธอก็มีความสงบสุขดีก็เป็นได้

แต่ Lonely นั้นเป็นสภาวะทางใจ ที่ว้าเหว่ เปลี่ยวเหงา รู้สึกไม่เป็นที่ต้องการ

ดังนั้น  Lonely ก็เกิดได้แม้เธอจะอยู่ในหมู่ฝูงชน"

…

“นี่แล้วเธอรู้ไหม ว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้ผู้หญิงตัดสินใจหย่าร้าง ?

ผู้หญิงหย่าร้าง เพราะ ไม่อยากกินข้าวคนเดียว " 

...

“ฉันเห็นว่า โลกยุคนี้เชื่อมต่อให้คนเข้าถึงกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ฉันว่ายุคนี้เป็นยุคที่ความ Alone เจือจางที่สุดในช่วงชีวิตของฉัน
มันแทบจะหมดไปในยุคสมัยที่เราติดต่อกันผ่านใยแก้วนำแสงได้ตลอดเวลา
แต่ดูเหมือนมันจะเป็นยุคสมัยที่ผู้คนมีความ Lonely หนาแน่นคับคั่งที่สุด
ในช่วงชีวิตฉันเช่นกัน”

: Bangkok Express/Alone & Lonely / เด็กผู้ชายที่ไม่เตะบอลตอนกลางวัน

Volume Magazine Nov. 2014 / my illustrate 

: my illustration

My illustrate in Volume Sept 14

ถ้ายังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดี
อะไรที่ทำแล้วมีความสุข เราว่านั่นคือเบาะแสนะ
ลองตามมันต่อไป

: illustration for Volume Magazine Sept. 14

“คนที่จะมีความสุขบนโลกนี้
คือคนที่ตัดสินใจได้ว่า เขาจะทุ่มพลังความรักไว้ที่ไหน”

: Bangkok express/Volume 196 no.10/5:Sept.14
#myIllustration
…

เล่มไหนได้ลงภาพประกอบเต็มหน้าเราก็ดีใจ
แปลว่าคุณหมอเขียนน้อย และการส่งมาล่า
มีเวลาสั้น ๆ ก็ดีไปอย่าง คิดอะไรได้ก็ทำเลย

โชคดีที่ฉบับนี้คุณหมอว่าด้วยเรื่อง ความรัก
เข้าทางถนัด อารมณ์ emotional ของข้าพเจ้า
อ่านต้นฉบับจบ ก็พอนึกออกว่า จะทำภาพแบบไหน
Sketch , ร่างบนผ้า, ปัก , แล้วมาวาดผสมด้วย photoshop
ฟังดูเหมือนเก่ง แต่ทุกอย่างที่ทำมา ล้วนด้นตะลุย

เหมือนที่นักให้แรงบันดาลใจพูดเสมอ
ถ้ารอให้ทุกอย่างพร้อม คงไม่มีวันได้เริ่มต้นทำอะไร
ทำไปเถอะทั้งที่ไม่พร้อม เดี๋ยวมันก็ไปของมันได้เอง

My illustration in Volume Magazine Aug.14

“กินกบตั้งแต่เช้า”
ตอนที่ไล่ดูสารบัญ ในหนังสือ “ต้องเป็นที่ 1 ให้ได้” / บัณฑิต อึ้งรังษี
เจอชื่อบทที่ 33 เข้าไป ก็นึกไม่ออกว่า กินกบตั้งแต่เช้าแปลว่าไรคะ

“ศัตรูตัวเล็ก ๆ ที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการสกัดกั้นความสำเร็จ
คือนิสัยการผลัดวันประกันพรุ่ง ทางแก้คือ คุณต้องมีวินัยเพื่อจัดการในเรื่องนี้
การมีวินัย หมายความว่า ต้องวันต่อวัน เราควรจะตั้งเป้าหมายว่า
จะต้องทำงานย่อย ๆ ให้สำเร็จ เพื่อให้ความสำเร็จเล็ก ๆ
นำไปสู่ความสำเร็จใหญ่ ๆ ได้

เพื่อสร้างวินัย งานชิ้นแรกที่คุณควรทำในแต่ละวันคือ
งานที่คุณไม่อยากจะทำที่สุด งานที่ยากที่สุด จนคุณอยากจะผลัดไปเรื่อย ๆ
เพราะเมื่อใดที่คุณทำงานประเภทนี้สำเร็จแล้ว
งานอื่นจะเป็นงานง่ายไปหมด ฝรั่งเรียกสิ่งนี้ว่า “Eat that frog”

ค่ะ เมือเช้าข้าพเจ้าจึงรับประทานกบเป็นอาหารเช้าไปเรียบร้อย...อร่อยดี

: งานภาพประกอบคอมลัมน์ ไม่ใช่ไม่อยากทำ แต่มันยากตอนคิด
พอคิดได้ sketch ปึ้บปั้บ ปักปุ๊บปิ๊บ ประกอบปรู๊ดปร๊าด ส่งงานเร็วปี๋
อะค่ะ...ปิดไปเป็น job ๆ พรุ่งนี้ และวันต่อ ๆ ไป ตื่นมากินกบทุกวันนะคะ
มีอีกหลากตัวอยู่...ที่จริง กบไม่มีวันหมดไปจากท้องนาต่างหาก

การพนัน ก็คงคล้ายกับ
บุหรี่ ไขมัน ของหวาน สงคราม หรือแม้กระทั่งความรัก
เรารู้ดีว่ามันเป็นเรื่องโง่ ที่เรายินดีจะทำ
...
ข้อคิดเห็น หลังได้อ่านต้นฉบับก่อนลงมือทำภาพประกอบ
ฉบับนี้ว่าด้วยเรื่องที่คุณหมอหนุ่ม
เผอิญได้เข้าไปใช้ชีวิตในคาสิโนแห่งหนึ่ง แล้วก็ดัน jackpot
ได้เงินก้อนโต...แต่มีคนเตือนเขาว่า วิธีที่ดีที่สุดคือ
ใช้มันให้หมดภายใน 24 ชั่วโมง ในโรงแรมหรูแห่งนั้น
เพราะหาไม่แล้ว ตอนเช้า เขาจะกลายเป็นข่าวอุบัติเหตุแทน

นั่นแหละ เขาจึงต้องสั่งของแพงที่สุดทุกสิ่งทุกอย่าง
บริการ อาหาร ไวน์ และผู้หญิง 3 นาง
แต่ไม่ทันที่คุณหมอละอ่อนจะได้ร่ายรำ
ผีเสื้อก็ชิงโบยบินออกจากตัวไปเสียก่อน
...
ได้มาง่าย จึงต้องรีบจำหน่ายออกไปง่าย ๆ
ไม่มีใครรวยเพราะการพนัน มีแต่เจ้าของบ่อน
แต่กระนั้น การพนันก็ไม่หายไปจากโลก
....
นี่ละค่ะ ชีวิตการทำภาพประกอบ
อ่านให้เร็ว ตีความให้ไว ทำให้ได้ ภายในเวลาจำกัด
และรักษาสไตล์ตัวเอง

ป.ล. บอกคุณหมอแล้วใช่ไหมคะ ว่าอย่าเขียนยาว
เหลือที่ให้ภาพประกอบนิดเดียวเลย...ทำไปนะ อย่ามาโอดครวญ
(เอา 2 โซเรียว มาเรียกเรตติ้งซะหน่อย)

: My illustration in Volume Magazine Aug.14

Jackot /my illustrate

จริงอยู่ ที่เรื่องทุกอย่างในโลกนี้ล้วนแต่เป็นเรื่องชั่วคราว
เกิดขึ้นแล้วก็ผ่านไป ไม่ว่า ลาภ ยศ ชื่อเสียง เงินทอง
หรือกระทั่งข้าวสักหนึ่งมื้อ ก็ล้วนชั่วคราว กินอิ่มแล้วก็หิวใหม่
กินแค่อิ่มเหมือนกัน แต่ทำไมบางมื้อเราถึงต้องการ
การอิ่มที่ต่าง อิ่มที่ดี อิ่มที่มีคุณภาพบ้าง ทั้งที่มัน
ชั่วคราวประเดี๋ยวประเดี๋ยวประด๋าว พรุ่งนี้ก็ต้องหากินใหม่
เหมือนการงาน เหมือนรางวัล เหมือนชื่อเสียง เหมือนชีวิต
เกิดขึ้นชั่วคราว แต่ระหว่างเวลาชั่วคราวที่ไม่รู้ว่าจะหมดลงเมื่อไร
ก็ไม่รู้ซินะ ถ้าในระยะเวลาชั่วคราว ถ้าเราได้ทำอะไรดี ๆ ที่อยากทำ
ถ้าได้สรรหาสิ่งที่ปรารถนาได้สมใจ ถ้าได้ทำงานอย่างที่รัก
ถ้าได้ทำผลงานที่มันยั่งยืนกว่าตัวเรา ในความชั่วคราว
เราก็ควรเสพสุขจากมันมิใช่หรือแม้เพียงชั่วขณะ

: พอได้เห็นงานลงจริง ๆ แล้ว ก็รู้สึก สวยสง่า หรูหรา เริ่ดมาก
เก่งมาก ทำดีต่อไปอย่าได้หยุด...โหมดให้กำลังใจตัวเอง ฮิ ฮิ

: Volume Magazine /July 14/Bangkok express/p 212

Rich : illustrate in Volume Magazine #193 /June 14

นี่คงเป็นเรื่องเล็กน้อย สำหรับคนที่ได้ทำภาพประกอบมานับครั้งไม่ถ้วน
และคงเป็นเรื่องเล็กจิ๋วธรรมดากับคนที่ผ่านการศึกษาจากโรงเรียนอาร์ต

คุณต้องรอถึง 30 กว่าปี เพื่อจะหยิบเอาขบวนความฝัน
มาเชื่อมต่อกับขบวนความจริงได้พอดี เพราะฉะนั้นสิ่งนี้มันยิ่งใหญ่
คุณรู้สึกขอบคุณสิ่งนั้น ที่ได้เติบโตร่วมกับมันมา หนังสือ ลลนา
Magazine สุดฮิปในยุคนั้น และตลอดกาล แม้มันจะไม่ดำรงอยู่แล้ว
คุณอ่านมันในบ้านสวน ในที่ที่ ลลนาไม่ควรจะอยู่ที่นั่น
มันสร้างสมดุลให้คุณตั้งแต่ตอนนั้น ระหว่างเด็กบ้านสวนหัวใจผ่องใส
กับคนที่จะเติบโตขึ้นมาอย่างศิวิไลซ์ ลลนาฉาบฉายรสนิยมให้คุณทีละน้อย
คุณอ่านทุกอย่าง ดูทุกภาพ โดยเฉพาะ งานภาพประกอบของ”นนท์”
ที่ต่อมาคุณรู้ว่า นี่เรียกว่างาน คอลลาจ คุณอยากทำเหมือน นนท์
แล้วคุณก็พาลชอบคนชื่อนนท์ ทุกคนไป

ซึ่งมาถึงตอนนี้คุณก็เริ่มลืมเลือน ว่าเขาชื่อนนท์ เฉย ๆ
หรือว่ามีอะไรต่อจากนั้นอีก
ตอนนี้คุณได้ทำงานภาพประกอบอย่างนนท์แล้ว
เหมือนคุณได้กลับไปอยู่ในตอนนั้น
คุณเปิดหนังสือที่มีภาพประกอบของคุณเอง
คุณกำลังอยู่ในความฝันในอดีตที่บ้านสวน
มีลมพัดขึ้นมาจากแม่น้ำ
คุณหยิกตัวเอง และเจ็บอย่างเป็นสุข

illustrate for story in Volume Magazine / June 2014

 

 


 ตื้นตันกับงานภาพประกอบ นิยายใน Magazine ครั้งแรก
เริ่มต้นที่ Volume ฉบับครบรอบ 10 ปี
ถึงแม้เราจะเป็นญาติกัน ต่อเมื่อเขาเห็นว่าคุณทำได้
คุณจึงได้ทำ โดยไม่ต้องร้องขอ

ก็คุณเพิ่งหัดวาดรูปนี่นา
คุณต้องเข้าใจนะ
สำหรับคนที่ไม่รู้ว่าจะเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร

ก่อนหน้านี้คุณเคยเสนองานไปที่ Magazine อีกเล่ม
ก็ได้รับคำตอบว่า มี portfolio รอพิจารณาอยู่อีกเป็นตั้ง
และงานภาพประกอบส่วนใหญ่ก็ยึดติดกับเจ้าประจำกันเป็นปี
เท่านั้นแหละ คุณก็ไม่คิดจะทำอะไรอีก แล้ววาดรูปเล่นต่อไป

เห็นชื่อตัวเองเบลอ ๆ อยู่ที่มุมขวา
บางทีก็กลัวว่า พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาจะพบว่านี่คือเรื่องที่คิดไปเอง
ยังไม่เห็นหนังสือเลย คืนนี้ขอเวลาตื่นเต้นทั้งคืน
ต่อไป คงชิน และสงบสติกับมันได้แล้วล่ะ

ป.ล. สำหรับเล่มแรก บอกเลยว่ายาก และหลงทาง
แต่เมื่อเห็นอีกครั้ง ได้ลงจริง ก็คิดว่า ก็สวยดีนี่ :))

: ขอบคุณภาพจาก facebook บ.ก. ต่อ